René Pollesch

Ragazzo dell’Europa

Na podstawie Cappuccetto Rosso w przekładzie Doroty Sajewskiej i Pabla w markecie Plusa w przekładzie Hanny Krogulskiej.

• reżyseria René Pollesch
• scenografia i światła Bert Neumann
• kostiumy Nina von Mechow
• konsultacja światła Jacqueline Sobiszewski
• operator kamery Adrian Hutyriak
• dramaturg Szymon Wróblewski
• obsada: Aleksandra Konieczna, Agnieszka Podsiadlik, Piotr Głowacki, Tomasz Tyndyk

To nie jest spektakl dla typowych teatromanów. Ale może i jest, bo nie pozostawia obojętnym, porusza, śmieszy, a nawet chwilami zachwyca, bo wywala język na uładzony mieszczański, zadowolony z siebie świat.

To nie jest mój teatr, bo gruchoce to, co zawsze w teatrze mnie pociągało – świat fikcji dramatycznej, zakamarków psychiki i eksplozji absurdu. Ale i mój, bo przecież powołuje, może nawet wbrew sobie, inny rodzaj fikcji, udając, że fikcją nie jest.

Pollesch (...) kwestionuje przydatność starego, muzealnego teatru do stawiania pytań naprawdę istotnych i dotykających osobiście każdego człowieka, a więc i aktora. Stąd specyficzna droga dochodzenia do spektaklu – drogą wspólnych poszukiwań z aktorami, którzy wpływają w decydującej mierze na kształt przedstawienia.

Tak też i było w Warszawie, gdzie reżyser podjął pracę z czterema aktorami odbywając z nimi wędrówkę od początkowych założeń scenariusza do efektu końcowego.

Punktem wyjścia bardzo ogólnym były wcześniejsze sztuki czy scenariusze Pollescha (Pablo w Markecie Plusa i Cappuccetto Rosso) ukazujące ucieczkę aktorów z muzeum teatru, a jednocześnie odmowę uczestnictwa w utwierdzaniu myślowych skamielin i struktur społeczeństwa neoliberalnego. Tak jak niegdyś Witkacy, który inkrustował swoje dramaty wywodami filozoficznymi (na ogół własnego pomysłu), tak dzisiaj Pollesch wkłada w usta aktorów fragmenty wywodów filozoficznych i socjologicznych współczesnych, a bliskich mu ideowo filozofów, min. Giorgio Agambena i Michela Foucaulta. (...)

Aktorzy, na szczęście, nie tylko wygłaszają wściekle tyrady o świecie i swoim w nim miejscu, ale wdają się w rozmowy bezgranicznie dowcipne – specyficzny to dowcip, bo płynący z odrzucenia wszelkich tabu, ze szczególnym upodobaniem dotykający paradoksów multimedialnego, nastawionego na konsumpcję świata. Tomasz Miłkowski, Trybuna

• premiera 26 maja 2007
• spektakl trwa 1 godz. 30 min

TR Warszawa w koprodukcji z Goethe-Institut Warschau, przy wsparciu Fundacji Współpracy Polsko-Niemieckiej.

bilety:

50 zł, 40 zł, 30 zł