Coś poszło nie tak / The Play That Goes Wrong

Najdłużej nieprzerwanie grana komedia West Endu. Zdobywczyni najważniejszej nagrody Broadwayu. Sztuka wystawiana dla ponad 3 milionów widzów w 30 krajach, w tym na Antarktydzie. Krytyczka z „New York Post” pisała o niej, że „nic nie jest tak powalająco śmieszne”, krytyk z „Forbesa”, że „nigdy nie będziecie się lepiej bawić w teatrze!”, a Cate Blanchett „dosłownie posikała się w majtki...” - chyba ze śmiechu.Tu miał być opis naszego spektaklu - ambitnej, klasycznej zagadki kryminalnej z lat 20-tych ubiegłego wieku, która wydarzyła się w Haversham Manor. Miał być zarys fabuły jak z powieści Agathy Christie i „haczyki sprzedażowe” w stylu „doświadczenie londyńskiego West Endu i nowojorskiego Broadwayu w Warszawie!”, na które chcieliśmy Was złapać. Ale napiszemy szczerze: nie jesteśmy jeszcze gotowi.

Prawda jest taka, że w tej chwili:

trwają prace na nowym tłumaczeniem, bo poprzednie było zbyt archaiczne (kilkukrotnie pojawiało się w nim na przykład słowo „ruczaj”);piszemy inne zakończenie, bo naszym zdaniem byłoby śmieszniej, gdyby okazało się, że zabił ktoś inny;nie mamy pewności, czy adaptację zaakceptuje Agencja, która jest właścicielem praw;ważą się też losy, czy jeden z aktorów przyjmie rolę, bo w czasie pokazów premierowych objeżdża z innym spektaklem najmniejsze gminy Mazowsza.Dlatego uczciwie możemy napisać tylko, że musicie zobaczyć ten spektakl, ponieważ:

staniecie się częścią komediowego doświadczenia, za które podczas pierwszego wystawienia chciały zapłacić tylko cztery osoby, a które później rozbawiło 30 milionów widzów, w tym reżysera "Gwiezdnych Wojen" (to on przeniósł spektakl na Broadway);niezależnie od produkcyjnych problemów „Coś poszło nie tak” będzie ciepłą opowieścią o zespole pełnych pasji aktorów (nawet jeśli okaże się, że ich ambicje wykraczają w tym przypadku poza kompetencje);być może zobaczycie heroizm porażki w czystej postaci, ale czy komedia nie zaczyna się często właśnie tam, gdzie coś nie działa? Gdzie plan rozmija się z rzeczywistością? Gdzie człowiek próbuje utrzymać twarz, choć za plecami odpada mu dekoracja? Początek naszych prac idealnie do tego pasuje;znajdziecie na scenie samych siebie. Przecież każdy z nas próbuje grać swoje przedstawienie: być kompetentnym, spokojnym, profesjonalnym, kochającym, rozsądnym, dobrze przygotowanym. A potem przychodzi życie i mówi: nie tym wejściem, nie ta kwestia, nie ten rekwizyt, nie ten człowiek.