PREMIERA: 20 grudnia 2025

Spektakl powstał na kanwie scenariusza kultowych filmów przełomu lat dziewięćdziesiątych i dwutysięcznych „Przed wschodem słońca” oraz „Przed zachodem słońca” Richarda Richarda Linklatera i Kim Krizan.

Historia dwojga nieznajomych trzydziestolatków, którzy zachwycają subtelnością, autentycznością i niezwykłą umiejętnością uchwycenia tego, co najważniejsze w relacjach między ludźmi. Podczas przypadkowego spotkania w przedziale w pociągu postanawiają spędzić jedną noc spacerując po ulicach Wiednia. Amerykanin i Francuzka prowadzą utkaną humorem i romantyzmem grę ludzi pełnych różnic kulturowych i płciowych oraz światopoglądowych sporów. Od początku łączy ich jednak wielka pasja życia, idealizm a przede wszystkim wzajemna fascynacja, ciekawość i erotyczny podtekst towarzyszący im podczas nocnej wędrówki ulicami sierpniowego Wiednia. Ten niezwykle inteligentny i czuły dialog jest portretem pokolenia, które w roku milenijnym wchodzi w pełną dorosłość. Poszukując swojego miejsca i kulturowej oraz płciowej tożsamości w świecie, w którym kolejna rewolucja technologiczna rozwija skrzydła - raczkuje Internet a do głosu dochodzą feministyczne idee - ugruntowuje się świadomość ekologicznej katastrofy, wiszącej nad planetą.

Rozmawiają o miłości, życiu, marzeniach, strachu, samotności, przyszłości i tym, co znaczy być człowiekiem na progu nowego tysiąclecia. Łączy ich idealizm, pasja życia i nieuchwytna chemia, która sprawia, że każde wypowiedziane zdanie zdaje się mieć większą wagę niż zwykła rozmowa przypadkowych nieznajomych. To noc, która może zmienić wszystko — albo pozostać jedynie wspomnieniem.

Dwójka młodych ludzi wędruje przez ulicę Wiednia niczym przez labirynt pełen zawiłych pytań o teraźniejszość i ich potencjalną przyszłość. 

Piękny i mądry tekst uświadamia nam - chociaż świat nieustannie się zmienia to kolejne pokolenia w gruncie rzeczy trapi ta sama gorączka, te same marzenia i potrzeby - ten sam lęk przed jutrem i osamotnieniem w świecie pełnym ludzi. Ta historia to w gruncie rzeczy nieustający dialog pełen pętli powtórzeń, ale małych odkryć, które mają szansę prowadzić do większych zmian.

Sztuka, a w jej ramach teatr pozostaje centralnym miejscem do tego dialogu - o czym pragniemy przypomnieć. Tutaj można zadawać najtrudniejsze pytania i odnajdywać najprostsze prawdy.