HOT I KRAKÓW

Świat przekroczył temperaturę krytyczną, a ocalałe resztki życia rozwibrowały się w strzępy, impulsy i napięcia. Żywa materia utknęła w nieustannym procesie rzeźbienia się w ludzi. Ciała starają się odkryć ruch, który pozwoli udźwignąć niezliczoną ilość zmian i ciągłych katastrof. To w nich kumuluje się koniec.

Ucieleśniona apokalipsa podsyca ogień, doprowadza do rozpadu, ale nie pozwala umrzeć. W zgliszczach słychać szmer resztek i wolę walki, która wypełnia świat pyłem dawnych rytuałów i artefaktami minionych porządków. Z oddali słychać arie przenikające dotkliwą pustkę jak dźwięk zaciętej, zwęglonej płyty. Trwa zabawa w dogorywanie. Pożądanie i zniszczenie mieszają się w jedno, a żywe, zmysłowe i pociągające, pochłania samo siebie. Piękno gnije, żeby ponownie zachwycić. A to, co uwodzi, niesie destrukcję.

Fizyczna eksploracja wyeksploatowanych ciał, płonących powoli, po trochu, pomału. Świat, w którym umiera się bez końca – paradoksalne piękno chaosu. Współczesne ciało jest ciałem przyszłości. Historia pamięci, której jeszcze nie ma.